خاطرات مدرسه ی ما
آپ دوم و باز هم هيچ

سلام

بالاخره بعد عمری اومدم که یه چیزی بنویسم

آخه همه از هم جدا شدیمو دیگه فقط زنگای تفریحه که همدیگرو میبینیم تازه بچه های اصل خنده ی کلاس 103 از مدرسه ی ما رفتن

ما موندیمو یه ناظم جدید که خدا عالمه که میخواد چه .... به این مدرسه بزنه

معلم ریاضیمون که تا حالا از 18 جلسه 5 جلسه اومده حالا هم که اومده این قده تند تند حرف میزنه و درس میده که واقعا مشکل پیدا کردیم

فیزیکمونم که فقط کلاسه ما یه معلمه دیگس بقیه کلاسا از جمله کلاسه تینا اینا یه معلمی هست که بارداره و میخواد تا بهمن کتابو با المپیاد تموم کنه

اونا از بس بهشون تند تند درس میده میترسن امسالو بیفتن ما از بس بهمون اروم اروم درس داده میشه

 ) خلاصه بگم تو تمومه درسا به قول مونا پرابلم داریم(PROBLEME

راستی واقعا شما میدونستین تو اون لاکه محکم و مثل سنگه لاک پشتا خون جریان داره ، گفته بودم که داده بودمش داسته دوستم ، مثل اینکه در اثر یک اتفاق به اندازه ی 2 میلی متر از لبه ی لاکش شکسته و ازشم خون اومده البته هنوزم اثراته خونش هست ( راستی سگه تینا اینا کع نره سفیده ولی جفتش خال خالی سیاه و سفیده و جالبیش اینجاست که بچه هاشون قهوه ای هستن، یعنی یه جور حد نساب بین پدر و مادر ) بامزس نه !!!!!!!!!

خلاصه اینکه دعا کنید این امساله رو به خوبی بگذرونیمو ردی نداشته باشیم

اینم یه شعر از پروینه که ماله سنگه قبره خودشه ، تو وصییت نامش بود ، ببخشید اگه کلمه هایی رو اشتباه نوشتم ، آخه دست خط خودش بود بعد یه خورده هم ناجور نوشته یا شاید من نمیتونم بخونم

                   این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده ام

اینکه خاک سهیش بالین است                           اختر چرخ ادب پروین است

گر چه جز تلخی از ایام ندید                            هر چه خوانی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امروز                              سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که زوی یاد کنند                             دل بی دوست ولی غمگین است

خاک در دیده بس جان فرساست                       سنگ بر سینه بسی سنگین است

بینه این بستر و عبرت گیرد                            هر که را چشم حقیقت بین است

هر که باشی و ز هر جا برسی                         آخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشد                                چون بدین نقطه رسد مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کند                              چاره تسلیم و ادب تمکین است

ز ارن و کشتن و پنهان کردن                           دهر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کس که در این محنت گاه                      خاطری را سبب تسکین است

راستی بارانم اشتباه نگیرید 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱٩ مهر ،۱۳۸٦ - ***باران و تینا و مرضیه***